Ben’le…
İncecik ipleri vardı
Onu şimdilik hayata bağlayan
Küçücük gözleri vardı
Ağladığında beni maviye boyayan
O hayatımın çocuk yanıydı
Beni sevdi benden çok
Yaralarıma üfledi
Dudakları beni öptü benden çok
Çıkarıp küçük kalbini yerine koyduğu beni
Benden çok sevdi
Kar gibi soğuk elleri vardı
Avuçlarımda eriyip kaybolan
Kızdığında dikenleri batardı
Öyle biriydi severken canını yakan
O kalbimin çocuk yanıydı
Beni sevdi benden çok çok
Çıkarıp küçük kalbini yerine koyduğu beni
Benden çok sevdi…
Sarkıttım isimsiz derin sulara
Bir oltanın ucuna takıp kalbimi
Yem olmuş duygular faşizmiydi aşk
Hep başa sarmıştı küstüğümde hayata
Devretmiş dertler şehrinde
Aynı güne uyanırken
Miş’li geçmiş çöker üstüme
İstesem de bugünü hiç yaşayamam
Yok ki sonrası durmuşsa zaman
Günün birinde
Bozulmuş kalbim
Çok kırılmadan sevmeden geçer zaman
Unutursun günün birinde
Bir yabancıyla uyanırken
miş’li dersin geçer üzülme
İstesem de dünü yaşatamam…
